Asya kökenli ağaçları, 1800'lü yıllarda 'ye süs bitkisi olarak getirilmiş ve zamanla kuraklığa dayanıklı özellikleri nedeniyle nehir kıyılarında erozyonu azaltmak amacıyla dikilmiştir. Ancak bu ağaçlar, Colorado, Rio Grande, Gila ve Pecos nehirlerinin çevresinde hızla yayılmıştır. Tamariskler, yerli bitkilerin alanını daraltarak toprağın tuzluluğunu artırmakta ve doğal yaşamı olumsuz etkilemektedir. Ayrıca, sık ve kuru dalları bazı bölgelerde yangın riskini artırmaktadır.

Tamarisklerin kontrol altına alınması, ağaçların yayılması nedeniyle zorlaşmıştır. Bu sorunu çözmek amacıyla ABD'de tamarisk yaprak böcekleri olarak bilinen Diorhabda türleri aracı olarak kullanılmaya başlanmıştır. Altı eyalette doğaya bırakılan bu , tamarisklerin yapraklarıyla beslenerek ağaçları zayıflatmaktadır. Yapraklarını kaybeden tamarisk, yeniden yaprak çıkarmak için depoladığı enerjiyi harcamaktadır. Bu döngü, böceklerin aynı ağaca tekrar zarar vermesi durumunda yıllar boyunca devam etmekte ve bazı ağaçlar tamamen kuruyabilmektedir.

Böcekler, bırakıldıkları bölgelerde kalmayarak başka nehir kıyılarına da yayılmışlardır. Günümüzde ABD'nin batısındaki binlerce kilometrelik nehir hattında bu biyolojik mücadelenin etkileri gözlemlenmektedir. Ancak tamarisk sorununu tek başına çözemedikleri için ağaçların kesilmesi ve yerli bitkilerin geri getirilmesi çalışmaları da sürmektedir.

Tamarisklerle mücadele, yaklaşık iki asırdır devam etmektedir. Arizona'da Haziran 2026'da Gila Nehri çevresinde 700 dönümden fazla alanı kapsayan yeni bir çalışma başlatılmıştır. Bu çalışmada, tamarisklerin yeniden büyümesi engellenirken, temizlenen alanlara yerli bitkilerin geri getirilmesi planlanmaktadır. Colorado Nehri kıyısında ise ekipler, tamariskleri kesip kaldırarak boşalan alanları yerli ağaç, çalı ve otlarla yeniden yeşertmektedir. Böylece, geçmişte erozyonu önlemek için dikilen bu ağaçların kontrol altına alınması amacıyla hem böceklerden yararlanılmakta hem de geniş alanlarda temizlik çalışmaları yürütülmektedir.